Contact

Northedge B.V. 
Oosthaven 15-16 
2801 PC Gouda 
The Netherlands 
T 31 (0)182 684545 

www.northedge.nl 
Tw @PeterNoordhoek 

Archief

De lening

Deze week een ‘blog in absentie’. Samen met Loes, mijn vrouw, heb ik wat ‘schrijfdagen’ genomen voor het lange baanwerk. Zij zit in de 2e redactieronde van haar boek over het coachen van cliëntenraden van mensen met een beperking en ik probeer iets wetenschappelijks te doen. Dat wordt ingewikkeld, dus even geen ander schrijfwerk er doorheen. Maar het voelt niet goed geen blog te plaatsen. Dus ..

Twee weken geleden plaatste ik een blog over afscheid van het werk, met daarin een vertaald gedicht van James Autry. Lezend in mijn bundel organisatiepoëzie kwam ik nog iets anders tegen dat ik graag zou willen delen. Het gaat over een lening, of beter gezegd: het weigeren ervan. Ik plaats het omdat het naar ik vrees erg actueel is. Zelf heb ik tot nu toe geen lening nodig en de verhalen over afgewezen leningen doen me wel wat, maar het is ook slechts een van de vele negatieve dingen waar je nu over hoort en ongemerkt probeer je je toch wat af te schermen voor al dat slechte nieuws. Ten onrechte. Het niet meer kunnen krijgen van krediet door jouw buurman en buurvrouw is een verdriet dat doorwerkt naar ons allemaal. We mogen niet in de valkuil trappen dat het misbruik van enkelen de valkuil voor allen wordt. Kosten gaan voor de baat uit, betalingen worden pas gedaan nadat er geleverd is, een nieuw idee heeft ruimte nodig: allemaal goede redenen voor krediet.

In mijn soort business is gelukkig weinig voorfinanciering nodig. Dat is maar goed ook, want bij mijn eerste grote uitbreiding heb ik bij een genommeerde bank drie keer een lening aangevraagd en drie keer werd ik geweigerd, terwijl ik denk dat ik als startend ondernemer denk ik best wel een aardige prospect was (en bleek te zijn) en het toen nog een tijd van groei was. Aan de contacten met de lokale bank lag het niet. Dat ging prima. Het ging elke keer mis bij het opsturen van het voorstel naar het hoofdkantoor. Daar werden de checklijstjes erbij gelegd en kwam er elke keer een korte weigering. Als ik bedenk welke onzin er achteraf in diezelfde tijd door alle banken, ook deze, is uitgehaald en deze aankomende ondernemer geen standaardkrediet kon krijgen, kan ik daar achteraf .. – I will not go there (now).

Het is toen allemaal goed gekomen, maar het afwijzen is een ervaring die ik nooit ben vergeten. Het hakt er in. Hier is het gedicht, geschreven door een bankier, Carolyn Hull. Het is geen super mooi gedicht, maar de passie spat er van af en zo wil ik het even. Het gaat om het gevoel, van twee kanten. Ook als een lening terecht wordt afgewezen, dan nog: weet wat je doet. En ik zeg er dit bij: dit gedicht is niet in de eerste plaats voor de bankmedewerker en zeker niet voor degene die tegenover haar zit. Dit gedicht is zelfs niet zozeer voor de kleine banken zelf, ik vermoed dat ze eerder teveel in de kramp zitten dan te weinig. Dit gedicht is voor de lijstjesmakers, de checklisttoetsers. Degenen die niet zelf daadwerkelijk de beslissing hoeven te nemen en dus niets hoeven te voelen.

 

Het licht in het kantoor is net sterk genoeg

om vragen te stellen

en het pad door de cijfers te belichten

dat bij de aanvraag voor de lening hoort

 

Ik heb hier al bijna een uur gezeten

met mijn pen ploegend, gravend

in zachte stapels spreadsheets

vol gele memoblaadjes

 

Het is als het volgen van een spoor broodkruimels

in een donker woud waar de bomen stompjes zijn

van negens en zevens: het gebrandschilderde licht

schijnt door de bladeren in nullen en achten

 

Langzaam heb ik een leven ontdekt: huurbetalingen,

autoaflossingen, korte kredieten, verzekering, belasting

teruggaven. Verspreide waarheden die stotteren

als ik vraag, Hoe ga je dit terugbetalen?

Is de waarheid een wanhopige reiziger die nergens kan blijven?

Van dit dossier, is het de waarheid die als mes

later om bloed zal vragen?

 

Ik voel hoe de man bij mijn vragen verlangt

naar dat mes. Het is een eenvoudige eer

vergeleken met mijn vragen over samengestelde

rente, een teleurstellende kosten-baten ratio en

een cashflow die te laag zal zijn. Hij kijkt mij

aan alsof ik een vreemde taal spreek.

 

Betekent dit dat ik de lening niet krijg? Zo vraagt hij

Ik ben bang dat dat zo is, zo zeg ik.

Ik kijk hem recht in de ogen,

Beschermd door de macht van mijn positie,

de mythologie van het bankbedrijf.

 

Hij loopt leeg als dat mes een opening maakt

en al de lucht ontsnapt. Verkruimelt valt hij in zijn kleren

Wat moet ik nu doen? Is zijn laatste vraag

Deze waarheid en de mijne zijn verre vreemden

Ik wil hem er niet meer over horen.

 

Ik wil dat het een schone wond zal zijn die zal

genezen zonder litteken. Ik zie niet hoe hij vertrekt

Ik ga terug naar mijn werk

 

De cijfers vertellen niet over het koud geworden eten,

het bewaarde restje omdat hij laat zou zijn,

Ze laten niet de pijn van trots tot vernedering

zien als hij Nee schudt wanneer ze hem naar het geld gaat vragen

Die cijfers hebben sterke ruggen en stille schouders

Ze schijnen als lasers

 

En hun licht is net fel genoeg

om er het mes bij te zien

zoals dat op de vloer is gevallen

het heft in de vorm van een zes.

Carolyn Hull – Declining the loan.


 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Onze wereld is groot, complex en hoog als een berg. Weersomstandigheden wijzigen zich voortdurend. Hoe kom je dan aan de top?
Kaarten en instrumenten kunnen helpen. U vindt er hier vele. Het echte geheim schuilt in de mentaliteit waarmee u de berg te lijf gaat. Dan geldt wat iemand ooit vertelde: "De noordkant van een berg is het moeilijkste om te beklimmen, maar het meeste de moeite waard." Bij Northedge gaan we voor kwaliteit boven kwantiteit. Het vergt meer denkwerk, meer inspanning, meer van meer. Maar het is zo de moeite waard.  

Peter Noordhoek