Conservatives

May en de letterplakker

De afgelopen dagen moest ik zo denken aan de letterplakker. Zou die ontslagen zijn? Och, arme. Maar ja, lijm smelt als er veel warmte bij komt en al die spots daar bij Theresa May op het toneel in Manchester …

May in Manchester

Heeft u het gezien? Theresa May hield haar grote speech, voor duizenden mensen op het jaarlijkse partijcongres en live op TV. Ze wilde het hebben of haar droom voor het land waar ze premier van is, maar iedereen zag de speech na afloop als een nachtmerrie. Er kwam een ‘prankster’ (plager) het toneel op die haar een soort ontslagbrief aanbood, ze kwam minutenlang niet uit haar woorden door een dikke, dikke kikker in de keel en tegen het einde van haar speech vielen een aantal letters van de slogan ‘Building a country that works for everyone’ op de wand achter haar naar de vloer, te beginnen met de letter F. Wat ze uitsprak werd totaal weggeduwd door wat we konden zien. En daarom moet ik aan die letterplakker denken. En voel ik erg mee met May, maar ook met de mensen om haar heen. Want ik heb het ook al eens meegemaakt.

Ik neem de lezer mee terug naar 2010. Wouter Bos had de stekker uit het derde kabinet Balkenende getrokken. Jan Peter wilde eigenlijk stoppen, maar kon niet weigeren toen het bestuur hem toch vroeg om weer lijsttrekker te zijn. Zelf was ik formeel al gestopt als campagneleider voor Zuid-Holland, maar kon niet stoppen omdat mijn vervanger al een paar weken na zijn benoeming gestopt was. Het was bewonderingswaardig hoe Jan Peter zich door de campagne heen sloeg, maar alles wat mis kon gaan, ging ook mis. Tot en met de slotmanifestatie.

Balkenende in Naaldwijk

Weer was het ons als Zuid-Holland gelukt om de slotmanifestatie te krijgen. Het werd Naaldwijk in het Westland. Het middagprogramma deden we als provinciale afdeling nog, de avond was in handen van het partijbureau, met ondersteuning van onze eigen mensen. Ik ging er al vroeg naar toe. Vrij ontspannen heb ik nog met de landelijk voorzitter de campagne doorgesproken en vooruitgekeken naar de avond. Daarna heb ik me in het publiek begeven en plezier gemaakt met de andere leden; samen tegen de rest van de wereld.
Toen het plenaire programma begon, ging ik rechts voorin de zaal zitten. Linksvoor was de hoofdentree naar de zaal. Daar gingen de prominenten het toneel op en stond ook de pers en de zaalregisseur. Vlak voor het einde van het korte programma kwam Jan Peter op. Hij begon op zijn bekende manier te spreken. Met humor, wat woorden van herkenning voor de zaal en daarna het langslopen van de politieke actualiteit.

Terwijl hij sprak, dacht ik iets te zien wat niet klopte. Maar wat? Ik keek nog eens en toen zag ik het. Op het spreekgestoelte waar Jan Peter achter stond te spreken was een bord met het CDA-logo geplakt. Mochten er Tv-opnames worden gemaakt, dan zou direct de link van Jan Peter met zijn partij zichtbaar zijn. Een simpel element van beeldregie. Dat bord was linksboven aan het verzakken. Het hing twee centimeter scheef. Dit ging niet goed, besefte ik opeens. Ik keek om me heen en merkte dat ik niet de enige was die het zag. Een golf van onrust sloeg door de eerste rijen. Ik keek helemaal naar links, waar de zaalregisseur stond. Die was inmiddels ook gewaarschuwd, maar ze kon er kennelijk niet goed bij. Ze zwaaide onze richting op. Mijn richting? Nee, hier heb ik geen zin in! Ik heb geen dienst! Maar terwijl dat door mijn hoofd ging, stond ik al op. Ik wist dat het aan mij was, zeker omdat het bord steeds verder opzij begon te hellen en iedereen in de zaal, behalve Jan Peter, dat ook door had. Er ging nog één andere gedachte door mijn hoofd terwijl ik mijn rol ging vervullen: laat er geen TV zijn, laat er geen TV zijn (dit was net voor de tijd van mobiele telefoons met camera’s).
Snel ging ik het korte trapje op, deed een paar stappen richting het katheder en ging door mijn knieën om het bord op te vangen. Ik was zo strak op tijd dat ik het bord los voelde laten op het moment dat ik mijn handen er omheen sloot. Als in een film. Dat was het moment dat ook Jan Peter door had dat er iets mis was. Hij stopte met praten, zag mij gehurkt voor hem zitten met mijn handen om het bord en zei: “Dit, dames en heren, is nu Peter Noordhoek.” Ik weet tot op de dag van vandaag niet meer wat hij nog meer zei, maar er rolde genoeg gelach door de zaal. Ik sloot me af voor alles behalve dat stomme bord. Het was vastgezet met tweezijdig tape en dat tape was, waarschijnlijk door de warmte van de spotlights, gaan loslaten. Uit alle macht duwde ik het bord weer op de plaats terug. Het leek te houden, maar uit voorzorg bleef ik er even bij. En ja hoor, het begon al weer te schuiven. Ik keek op naar Jan Peter en hij begreep het meteen. Samen hebben we toen het bord, elk aan een kant, beetgepakt en rustig op het toneel gelegd. Jan Peter ging weer vol elan verder met zijn verhaal. Ik daalde het trapje af, terug naar mijn plaats, ontvangen met wat omhooggestoken duimen. Maar toch.

Foto’s: Dirk Hol

Een journalist kon de verleiding niet weerstaan op te schrijven dat het bord naar beneden viel. Precies datgene wat nu net niet gebeurd was. Kenmerkend. Maar eigenlijk hebben we mazzel gehad. Er waren alleen maar foto’s en geen Tv-opnames en de paar aanwezige journalisten en fotografen maakten er verder geen gebruik van. Het was einde campagne. Gelukkig, het was einde campagne.

Wankele evenwichten

In Manchester, tijdens de party conference speech van Theresa May, gebeurde iets wat ik herkende. De leden stonden op iedereen ging met applaus de leider steunen. Dat was deels uit gene en meelij, maar voor het grootste deel omdat je op zo’n moment oprecht niet wil dat jouw leider kapot gaat aan zoiets stoms. Meestal is die leider dan op zijn of haar manier ook op haar best, of in ieder geval het meest menselijk. Theresa May maakte in Manchester meerdere grapjes (toen ze een hoestbonbon van de minister van Financiën kreeg zei ze dat je normaal niets gratis van hem kreeg) en was zeker niet de robot die ze soms kan zijn. Dat gold ook voor Jan Peter in Naaldwijk en nog op een ander moment, toen er opeens de verkeerde videoband werd opgestart bij een congres. Ik herinner mij nog een andere campagnebijeenkomst. Dat was op de Keukenhof, in Lisse. Terwijl minister Donner aan het speechen was, kwamen er opeens touwen naar beneden, waarlangs mensen van Greenpeace naar beneden gleden en halverwege bleven hangen. Donner bleef er onverstoorbaar bij en na een paar momenten zei hij koeltjes: “Kijk, dit zijn nu hangjongeren”. Geweldig. Direct was de angel er uit (dat was niet lang na de moord op Fortuyn. De idioten. Ik zie nog de woede en het schaamrood op de wangen van de bewakers).

Dus op de keper beschouwd hoeft een vervelend moment nog geen teken van zwakte te zijn. Misschien wel het tegenovergestelde. Toch, zoiets komt nooit uit. Een teken van kracht kan het niet echt worden. Ik mocht aanwezig zijn toen David Cameron zijn eerste speech gaf op een partijcongres in Blackpool. Hij sprak een uur lang. Foutloos en zonder van papier op te lezen of een teleprompter te gebruiken. Dat was kracht. Dat was overtuigend. Theresa May wordt enkel nog overeind gehouden door de interne strijd binnen de conservatieve partij en de wens om nu vooral niet naar de kiezer te gaan. Dat is een wel erg wankel evenwicht. Maar wie weet.

Komende week zullen we de presentatie meemaken van het coalitieakkoord en ietsje later van de nieuwe kabinetsploeg. Ook dit gezelschap hangt alleen maar aan elkaar omdat geen van de partijen zelfstandig overeind blijft in het parlement. Het lijkt er bepaald niet op, maar ook dat hoeft nog niet te betekenen dat het kabinet geen jaren blijft zitten. Hoe heeft het vorige kabinet het anders zo lang uit kunnen houden? Ook dat waren tegengestelde partijen die alleen samen overeind konden blijven. En die hun regeringsperiode begonnen met de afbeelding van een brug waarop geen brugdek was gemaakt. De journalisten wisten er wel raad mee. En toch hebben ze het volgehouden. Maar we zullen het meemaken.

Voor Theresa May is de situatie nog altijd niet hopeloos. De betrokkenen weten dat er binnen de conservatieve partij sprake is van meer dan een scheiding der geesten. De kans op een scheuring van de partij is echt groot. Dan kan je het zelfs hebben dat een premier een ontslagbrief aanneemt, niet meer kan praten door de hoest en de letters van haar boodschap van de muur af smelten. Je weet dat je zelf de letterplakker bent als je haar nu niet overeind houdt.

 

Peter Noordhoek

 

Bovenstaand verslag van de bijeenkomst in Naaldwijk is geschreven in 2012.

5 dingen om bij de Britse verkiezingen in de gaten te houden

De Britse verkiezingen krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Maar ja, er zijn dan ook zoveel verkiezingen; in eigen land, overal. Vanavond is in de VS zelfs de lancering van Hillary Clinton als kandidate voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Wat is er belangrijker? Toch vraag ik de gewaardeerde aandacht van de lezer voor een verkiezing waarvan de uitslag uiterst relevant voor Europa kan zijn. Ik beperk mij tot 5 punten.

Schermafbeelding 2015-04-12 om 20.10.40

1)        Een meerderheid voor de conservatieven hoeft nog niet te betekenen dat ze gaan regeren

Dit is het meest spectaculaire aspect van de verkiezingen. Als Labour en de SNP (Scottish National Party) een coalitie zouden smeden, dan kunnen de Conservatieven het schudden. De vraag is wat er dan met Cameron gaat gebeuren. Hij heeft de verkiezingen gewonnen – en toch verloren. Voorlopig houd ik het er op dat Cameron aan het hoofd van een nieuwe coalitie komt te staan – toch weer met de LibDems, die het in de peilingen slecht doen, maar op het niveau van hun kiesdistricten de schade beperkt kunnen houden. Dan mag Cameron wel even zijn handjes knijpen: ‘I’m still here’.

2)        De situatie lijkt verdacht veel op die in Nederland

Net als in Nederland is de politieke situatie hoogst instabiel, met voor Britse verhoudingen wel 7 partijen die op de een of andere wijze echte invloed kunnen hebben op het resultaat. Dat is ongekend. De peilbureaus beleven dan ook hoogtijdagen. Er is eigenlijk niemand meer die nog gelooft dat één van de partijen een absolute meerderheid zal halen. Hoe Nederlands. Tegelijk is er iets anders dat zeer Nederlands is, dat daar nog iets zou kunnen veranderen. Denk aan onze ervaring met de premierbonus, denk aan het fenomeen tweestrijd.

Schermafbeelding 2015-04-12 om 20.09.47De laatste verkiezingen voor de provinciale staten eindigden in een overwinning voor de VVD. De VVD? Eerder dan toch voor premier Rutte. Die sleepte het binnen. Dat zou met Cameron ook zo kunnen gaan. Lang was hij eigenlijk niet erg aanwezig, zeker niet in de debatten. Het lijkt er op dat zijn adviseurs hebben gezegd: laat de ander de fouten maken. Daar zit ook een stevig en bewust dedain in richting de premierskandidaat van Labour – en dat is niet voor de eerste keer.

Die adviseurs zijn door de peilingen aardig nerveus geworden en op het laatste moment is Cameron toch nog een offensief begonnen. Hoe dan ook, de vraag is altijd: ‘who represents my values best?’ en dan denk ik dat Cameron het toch wint van Labour. Maar de Conservatieven zijn wel heel nerveus van UKIP, ook al stelt UKIP in de peilingen niet al te veel voor en kan het zelfs zijn dat Farage zijn eigen zetel niet gaat winnen. Voor een belangrijk deel van de achterban van de Conservatieven geldt nu eenmaal dat Farage hun waarden het beste vertegenwoordigd. Zo dadelijk komt er een situatie waarbij de Conservatieven de kiezers mee hebben, maar hun achterban verliezen. Chaos – en Boris Johnson staat al klaart.

3)        Kritiek op Europa helpt de Conservatieven niet

Brexit is vele malen gevaarlijker dan Grexit, voor alle betrokkenen. Een boeiende denker, Jacques Lafitte, ooit ambtenaar van het ministerie van Financiën geweest voor zowel de Franse als de Duitse overheid, zei het op een spreekbeurt voor ons zo: “Hoe lang ga je door met een huwelijk dat niet meer werkt?” Vanuit het continent onderschatten we telkens weer hoe diep de weerstand tegen Europa zit bij de Britten. Schermafbeelding 2015-04-12 om 20.10.58Het is een politieke goudmijn die makkelijk af te tappen valt Toch, zal een mogelijk referendum veel invloed hebben op de uitslag van deze Britse verkiezingen? Niet echt. Als dat referendum er daadwerkelijk komt en wordt gehouden, zal het anders zijn. Maar voor nu zijn de belastingplannen, de zorg (NHS!) en de relatie ten opzichten van Schotland en Wales veel belangrijker – en heeft men er alle belang bij om Farage niet te voeden met een campagne die om Europa draait.

4)        Het is raar verdeeld

De conservatieven hebben het so wie so lastig, in ieder geval in kies-technische zin. De stemmen voor de Tories concentreren zich op een aantal districten en daar zijn ze dan ook ruim in de meerderheid. Labour is beter gespreid. Bij een first-past-the-post systeem als het Engelse heeft Labour daardoor de betere kansen. Maar ook labour heeft een probleem: in Schotland dreigen ze alles kwijt te raken. Hou er rekening mee dat zowel de Conservatieven als Labour precies weten om welke kiesdistricten het gaat en waar ze hun vertegenwoordiger nog kunnen laten winnen. Algemene peilingen zeggen niet zoveel; het gaat om die districten. Ik ga er daarbij vanuit dat de Liberals in die strijd vermorzeld zullen worden. Hetzelfde kan echter niet worden gezegd van SNP.

5)        De Admen bepalen nog altijd alles

Voor campagneliefhebbers lijkt de Britse verkiezing niet zo veel interessants op te leveren. In zekere zin zijn ze ons wiel aan het uitvinden. Debatten met meerdere partijen zijn nieuw voor ons, bijzonder voor hen. Het rumoer rondom Farage levert bepaalt geen betere TV op dan bij ons rond Wilders (waarbij ik die lager politiek hoger inschat op de manische ladder). Een weinig interessant campagne dus.

Dat valt nog te bezien. Ik kan iedereen het boek van Sam Delaney aanraden over ‘Mad men & Bad men’ (althans, als je het typische Engels machtig bent). In dat boeiende boek lees je hoe reclamejongens (‘de Adman’) de Britse campagnes altijd bepaald hebben en dat nog steeds doen. Saathi en Saatchi is van de Admen veruit het belangrijkste bureau, ook al werden ze van tijd tot tijd aan de dijk gezet door de conservatieven. Dat ze toch steeds terugkomen heeft met hun efficiency te maken: ze zijn gewoon, harder en helderder dan wie ook. Dus reken maar op mooie advertenties aan Conservatieve zijde. Toch, vlak ook Labour niet uit. Ze hebben het spel inmiddels wel door. Daarom sluit ik af met hun fraaie parodie op de meeste affectieve campagneposter ooit: ‘Labour isn’t working’.Schermafbeelding 2015-04-12 om 19.58.16

Schermafbeelding 2015-04-12 om 20.09.26

Peter Noordhoek

Dear Mr Cameron, Europe is not about Europe

This week the British prime minister, Mr David Cameron MP, was to have a major speech on Europe in The Netherlands. Due to the developments in Algeria, the speech was delayed. The expectation is that his speech will be held within a week. I have a warm liking for Mr Cameron. However, I do have misgivings about this speech, no matter how balanced the words will be. Here I urge him (in a personal capacity, the only one I have) in writing and video to go back to the roots of his vision for Britain itself. Because Europe is not about Europe.

 

 

Dear Mr Cameron,

You probably do not remember me, but we met about ten years ago. You were a young policy director at the Conservative Party Headquarters and I was there, among other things, looking for a contact between your party and mine, the Christian Democratic Party in the Netherlands.
A few years later I saw you again. It was at the Conservative Party conference in Blackpool, in 2007. Apart from many country representatives, me and my colleague from the CDA were the only continental party representatives. It was your first conference after having been elected, and I will never forget that speech. You spoke without notes for almost an hour, and held our attention all the way. Your speech was not about Europe, not at all. What you spoke about was your vision of British society. You challenged your countryman to take responsibility for that society. You rightly criticized the role of big government, but did not praise big corporations as an alternative. You made your countryman big: as parents, as volunteers, as people who cared and took responsibility not only for their own lives but also for that of others. You gave your people a fresh perspective, and by doing so you made me look afresh my own Christian democratic principles.

I know you still follow this agenda of a big society, even though many around you are sceptical. And how right you are to stick to your big idea. If I only have one wish for you, then it is that you will not let Europe overshadow your agenda. I do not think Europe is about Europe. I think Europe is about what ambition we have as people, not what we have as politicians. When I think of Europe, I think of farmers growing flower bulbs in Holland and selling them in Hamburg. I imagine a student from Groningen finding her way to an extra study at the London School of Economics, or I think of the software developer in Eindhoven filing a patent at the European Patent Office, ready in one go. And the same goes for the farmer in Wales, the student in Bradfort, the young innovator in Manchester. It starts and ends with those people thinking of Europe as just something that is there, making their life within their own country better and easier, meanwhile making Europe stronger.

I trust your speech on Europe is a balanced and thoughtful one, raising serious issues but not really withdrawing from Europe. Still, with you raising the bar on Europe, in the end I do not think you are helping your own agenda of a big society, as I think a big society is not helped or stopped by raising borders. It transcends them. With respect, but I think you create new problems, not new solutions by using, excuse the pun, Big Words.
Now I know how sensitive the issue lies with many people in Britain and certainly within the Conservative movement. I have written for Conservativehome.com, a website you know well and have written for as well. I once had the temerity to suggest that you should be more active in Europe, because the Netherlands needs a strong ally in Brussels. Your leaving the European Peoples Party did not help us in that respect. Many, many readers piled abuse on me. What was I thinking by suggesting that the UK should stay in the EU? The question is whether you can ever satisfy them. You know the answer.

Once again, I want to say to you that Europe is not about Europe. Let me try to explain it to you this way. Your original instincts to stay clear from Europa are right. Just look at it this way.

Most of us speak English in Europe (and in the rest of the world for that matter). It is good to do so, even though learning it might be a bit of a nuisance. In the end it is both convenient and efficient. I my case helped by my feeling that it is a nice language to speak. But when I talk English, I still think of myself as Dutch. Do you think of yourselves as European when you talk English? I guess not. We do not diminish ourselves by seeking a common language, we gain by it. The profit of speaking English far outweighs the costs in terms of education. Try to think of 28 countries all talking and translating their own language – it should not be hard to do – and you know what I am talking about. So, we will not stop talking English in Europe, even should you want to stop talking English in Britain.  It is not that different when it comes to talking about ‘the nuisance’ of Europe. I know that the drift of your speech in The Netherlands will be that Europe needs to mend its ways if Britain will not drift towards an exit. You will say Britain wants to a strong Europe, but also that its people will need a bigger say in the future of Europe. As sympathetic as this sounds, I am not convinced of its logic. Europe is still more in need of leadership than of a referendum. And then there are two ‘by the ways’. One is that have learned to think of Europe as nothing but a nuisance. No one will vote in favour of nuisance, so what are you asking? Two is that we never voted in favour of speaking English. Should we reconsider that too?   

Please Mr Cameron, let us all keep on working within this imperfect union and move on. Let common sense do the talking – in English. Move on and move back to an agenda that is yours and ours alike, building a true society of people that can help themselves help others.

With respect and regards,

 

Peter Noordhoek

 

 

What’s gotten into you? Cameron laat het uit zijn handen vallen

Het was weer een stevige week, met een mooie combinatie van activiteiten. Branchebrede kwaliteit, strategisch beleidsadvies, HRO; alle kernthema’s van dit moment kwamen weer langs. En deels onverwacht: ook de politiek. Verwacht: Asje van Dijk, voormalig gedeputeerde van Zuid-Holland werd geïnstalleerd als burgemeester. Gefeliciteerd! Onverwacht: een andere gedeputeerde werd genoemd als minister. In een procedure die tot nu toe vooral uitblinkt in onzorgvuldigheid, maakt het dat ik er niet op zal reageren voordat echt alles wel of niet definitief is, maar dan kom ik.

En ondertussen is er natuurlijk deze week ook nog iets gebeurd dat om commentaar schreeuwt: het uit het verband stappen van Groot-Brittannië. Ik ben een groot fan van Cameron, maar nu vind ik dat hij het uit zijn handen heeft laten vallen – met enorme gevolgen. In de jaren 2002 – 2010 heb ik met enige regelmaat gepubliceerd op de website Conservativehome. Mede op verzoek van die redactie gaf ik vanuit Nederlands perspectief regelmatig commentaar op de positie van de Conservatives. ik stopte ermee rond de tijd dat zij de regering inkwamen en wij er zo’n beetje uit donderden. Vandaag heb ik weer een tekst ingezonden. Of ze hem plaatsen weet ik niet, want de site vertegenwoordigde altijd al de anti-Europese vleugel. Maar goed, ik moest het kwijt. Hieronder de (Engelstalige) tekst. Daaronder, voor de liefhebbers, een inbreng van Andrew Lilico op conservativehome, waarin hij een aantal intrigerende vragen stelt over de opties die de Britten nu hebben om op door te gaan. Een nieuw ‘Brussel’?

What’s gotten into you? Dutch despair at British tactics

We are natural allies. When push comes to shove, the Dutch and their governments have almost always preferred the alliance with the British above one with either the Germans or the French. It is less than two weeks that we saw a great photograph of Mr. Cameron and Mr. Rutte, our prime minister, talking with each other on board of a train and in complete accord with each other.

Last Friday Mr. Rutte emerged from the Europe top looking cool and collected. Asked about the English position, he simply said: ‘They asked too much’. And just like that, the alliance was over.

And not just with the Dutch. Even the Hungarians did not go with you in the end. If there has been one country in favor of a large EU, it has been Britain. You pushed for it, even though many would have preferred a slower integration. With 27 countries, you probably thought that would dilute the power of the other big countries. And now you are the country outside the group. Who do you think to impress with that? What are you doing it for?

In the press, the reason that was mentioned most was the way London as a financial center was threatened by extra oversight measures. Cameron came as the champion of the City. Really? If so, that starts off as a public relations disaster. All too obvious in the eyes of the European audience the City has not mended its way since the banking crisis of 2008. The champagne started flowing again, bonuses were given, many of them earned with betting against Greece and other weak countries. Even if, like me, you recognize the need for a well-functioning open market for financial services, the City still seems a place that has not learned its lessons. And on behalf of that City Mr. Cameron comes riding into Brussels? I am really, really worried that it will turn out to be more than a public relations disaster. Early Friday morning I tweeted that ‘if I were a banker I would start making my career in Frankfurt instead of London.’ Reading the media over the weekend, I am worried that the move by Britain’s government will in the end have more impact than Black Monday had. Britain can do without the Pound; London cannot do without a City.

In a way you played into the hands of the Germans when you played this financial card. The fear of the Germans is ultimately not about inflation, it is about ‘moral hazard’. Certainly Frau Merkel’s outlook is Christian-democratic, not liberal. The liberals won’t thank me for saying this; but it is about taking care of the next generation, not just of tomorrow. Aligning yourself with the City underscored that the British are not facing up to that hazard. In a way it emphasized that this is a battle of two rationalities: a political rationale versus a financial market one. If so, Britain placed itself on the wrong side in the eyes of the main parties, along the way making it possible for France to strengthen its ties to Germany. By not being a member any more of the EPP, Mr. Cameron was not there when the real discussion were held at the EPP-meeting in Marseille in the two days leading up to Brussels. Representatives of the Dutch Christian-democratic party delegation mentioned intense exchanges while in Marseille. Your point of view could not be expressed. Mr. Cameron set himself up for a disappointment that could have been prevented.   

The struggle for Europe and the role of the Euro as its coin is far from over. There is a realistic scenario in which Britain watches while the rest of Europa sinks in a monetary abyss. If so, damage will still be severe, but the British will probably be spared the direct impact of a defaulting European economy. But that is poor comfort when we all know how interconnected our economies and legal systems have become. I would dearly have Britain around in order to safe Germany from its own rectitude. Austerity may save wealth, it does not create it. But for the moment I do believe Frau Merkel will have history at her side. Which I think is a good thing too. But the truth is; the Netherlands will always need the alliance with Britain to foster free trade and stay true to cross-Atlantic policies within the European context. And speaking from my own perspective, and as I’m convinced many of my countryman, Britain has always been seen as much more of an example to us than any other country. I cannot help but feel that early Friday morning Mr. Cameron walked away from that.

 

Peter Noordhoek

 

Andrew Lllico; A few questions about our new European arrangements

Okaaay. Well, that’s set the cat amongst the pigeons. A few questions, in no particular order:

  1. Are we going to buckle in a couple of weeks, and sign up despite the show last night?
  2. Having been so adamant that we had to have an opt-out from financial regulation that we vetoed a Treaty, but not got such an opt-out, what will happen next time an EU Directive we don’t agree with something in comes before Parliament for passing? Will we pass it or not? Can the government really vote in favour of such a Directive having exercised a veto to try to resist? But if it doesn’t pass, aren’t we in violation of the Treaty?
  3. Can the Eurozone Plus group use the institutions of the EU, such as the Commission and European Court of Justice, without our say-so? And yet, since these things are all physically located in Eurozone Plus group countries, how can we, as a matter of practicality, prevent this?
  4. If we don’t sign up and won’t pass Directives and can’t control the EU institutions, have we now de facto been ejected from the EU, or have we de facto renegotiated out relationship with the EU, or have we de facto ejected the other 23 Members from the EU?
  5. If the “EU” now really consists of us, Hungary, the Czechs and perhaps the Swedes, will we be asking the Norwegians and Icelanders to join soon?
  6. If the EU is now just us four, what is the new name for the EU bogeyman? It presumably can’t be “Brussels” any more, since Belgium isn’t in our slimmed-down EU. Should we move Brussels somewhere – Prague, perhaps?
  7. Also, what’s the right name for the “EU4”? “Europe” seems a bit grand for such a small proportion of the continent. Shouldn’t we rename it “The Fourth British Empire” or something?
  8. Couldn’t this have been avoided if Cameron had renegotiated properly at an earlier stage? (I think so.) Surely if we’d sought a proper renegotiation during the 2010 Treaty amendment negotiations, matters could have been sorted more amicably?
  9. How signed up are the Lib Dems to this, really? And if they’ are prepared to go along with us de facto leaving the EU (or whatever we call this) “on the hoof”, why couldn’t they have gone along with a properly planned renegotiation?
  10. How stable is the new Eurozone Plus group? Do the Bulgarians really believe the Germans are ever letting them into the euro? If the UK can be de facto kicked out of the EU, why not others – how long does anyone expect the Greeks to stay in?
  11. Will any of these questions be resolved before the euro collapses totally? Does the new Treaty really provide a basis for saving the euro?
  12. Will the SNP now call a snap referendum on Independence, arguing that Scotland should be in the Eurozone Plus Group rather than the Fourth British Empire?
  13. Do we need a referendum on being kicked out of the EU, to see whether the British voter accepts that? Or is it okay to present that as a done deal? Might the British voter want the chance to un-veto British participation in the new Treaty?
  14. What is the Labour Party’s policy on any of this? And does anyone, frankly, care?

(Conservativehome, 11-12-2011)


Onze wereld is groot, complex en hoog als een berg. Weersomstandigheden wijzigen zich voortdurend. Hoe kom je dan aan de top?
Kaarten en instrumenten kunnen helpen. U vindt er hier vele. Het echte geheim schuilt in de mentaliteit waarmee u de berg te lijf gaat. Dan geldt wat iemand ooit vertelde: ‘De noordkant van een berg is het moeilijkste om te beklimmen, maar het meeste de moeite waard.’ Bij Northedge gaan we voor kwaliteit boven kwantiteit. Het vergt meer denkwerk, meer inspanning, meer van meer. Maar het is zo de moeite waard.  

Peter Noordhoek